७ श्रावण २०८१, सोमबार
Logo

साहित्य

पहाड र च्याउ

डा.हरि प्रसाद सिलवाल प्रिय पहाड सलाम छ ! म तिमीले उचालिरहेको च्याउलाई तिम्रो सानो परिचयदिँदै छु– पहाडले पहाड छेक्न सक्दैन, किनकि उक्लि रहेछन् प्राणीहरू– एक पहाड चढेर अर्को पहाड सम्म

आमाको समाजशास्त्र

हरिप्रसाद सिलवाल (विद्यावारिधि) आमा ! मेरा असंख्य प्रयासहरु असफल भए । समाचारका टिप्पणीहरु सुन्छु विमर्शका बहसमा भाग लिन्छु तसलीमाका उपन्यासहरु पढ्छु लैङ्गिक अध्ययनका निष्कर्षहरु हेर्छु यी सब तिमीलाई बुझ्ने प्रयासहरु

मेरो देशको नक्सा

विवेक ढकाल छातिभरी , लिपु , लिम्पिया र कालापानी दुख्दा दुख्दै सुस्ता र सन्दकपुर पोल्दा पोल्दै कसरी भन्न सक्छु र म तिमीले भन्दैमा मेरो माटो- तिम्रै हो भन्न । दुखमा

दलितको आगन

रुपा अर्याल , शिर ठाडो पारेर बराबर भन्ने दिन आउलाकी भनियो तर कहिल्यै आएन काम गरेर एउटै दाम कमाउला भन्ने दिन आउलाकी भनियो तर, त्यो दिन कहिल्यै आएन थुन्चे बोकेर

हाइकुहरु

–वैरागी जेठा १ दिशा भएर भोकाहरुको लास टुक्रा टुक्रा छ । २ बलभद्रझैँ खँदुवा तोपहरु रिस्प नदीमा , ३हाम्रो जैथक बिज्ने गर्दछ आज झ्याउँनी झैँ ४ यात्राकै क्रम इतिहासका पाना

कविता – म दलीत !

–वैरागी जेठा अँगालो हाल्छ ,पसिनाको भेलले अनगिन्ती सपनाका माला उन्दै हजारौँ विचारहरु सिउँदै फाटेको यात्रामा म दलीत हूँ ! दूरदर्शक आँखाहरुले कैल्यै चिनेर पढेन मेरा पूर्खाहरुलाई । आफूले आफूलाई वर्गमा

काला पानी दुखेको बेला आयौ

मिन कुमार केसी कोरना आउन त आयौ , काला पानी दुखेको बेला आयौ दलहरु  एउटै भए पनि मनहरु फुटेको बेला आयौ उत्तरमा जन्मेर पातालमा घुमेर दक्षिण दिसाबाट आयौ, हवाई जहाजमा

मेरो देश

रुपा थापा , बाले आफ्नो भागको जमिनलाई टुक्रा टुक्रा पारेर मलाई अंशबण्डामा दिएको त्यो एक टुक्रा जमिनको फगत एउटा लालपुर्जाको चुत्थो एक टुक्रा कागज मात्र होइन देशको नक्सा कहीं कत्तै

म एक्काईसौं शताब्दीको दास होइन

विवेक ढकाल प्रिय कमरेड त्यो बेला तिमीले बोकेका विचार र सिद्धान्तहरू मन परेको हो – मलाई तिमीले उठाएका ती राता झन्डाहरू मन परेको हो-मलाई तिमीले जिउँदै आएको सादगी जिन्दगी झनै