४ कार्तिक २०७८, बिहीबार
Logo
Hotel Yangra Nuwakot Trishuli

देश सम्झेर

विवेक ढकाल

आफ्नै पखेरामा
पाखुरा बजार्ने रहर नभएको होइन
आफ्नै माटोमा
पसिना रोप्ने जाँगर नभएको होइन
उबेला,
बा ले बन्दकीमा लिएको ऋण तिर्न
प्रियसीको च्यात्तिएको चौबन्दी फेर्न
र सन्ततीको भबिस्य बोकेर
परदेशिएको- ऊ
आज देश सम्झेर -परदेशमा
भनिरहेछ, सरकार !
मर्नै परेपनि मलाई
मेरै माटोमा लगिदेउ ।

pratik books stationery
trishuli web design in nuwakot

यतिखेर
संसार आतंकित छ कोरोनाले
रोजगारी गुमेको छ
अधुरै छ परिवारको चहानाहरू
आखिर ऋणको भारि त छँदै छ
यहि दुखमा
यहि पीडामा
यहि संकटमा
छिमेकी नाङ्गो हस्तक्षेप गर्छ
यो बेला
बेस्सरी दुखेको सिमानाको घाउ लिएर
बस्नै सक्दैन -ऊ
देश सम्झेर- परदेशमा
र त भनिरहेछ सरकार
मर्नै परेपनि मलाई
मेरै माटोमा सहिद हुनदेउ ।

सरकार !
यो उस्को मात्र बाध्यता होइन
यो उस्को मात्रै समस्या होइन
रेमिट्यान्सको झोलामा घुटुक्क थुक निलेर
तिमीले-
कहिल्यै सिकाएनौ
विकास र निर्माणका मुलहरू फुटाउन
स्वरोजगार र आत्मा निर्भर बन्न
र सिकाएनौ आफ्नै खुट्टाले हिंड्न
हो त्यसकै परिणाम भोग्दै छ आज-देश ।

थाहा छ
यो बेला बेस्सरी देश दुखेको छ
चारैतिर छ सन्त्राश र त्रशित छ मानव सभ्यता
र पनि
कत्ति डराएको छैन ऊ- रोगसँग
कत्ति डराएको छैन ऊ- भोकसँग
त्यसैले फेरि पनि ऊ
भनिरहेछ सरकार !
यो बेला
म र लाखौं परदेशिएका म हरूलाई
लैजाउ आफ्नै देश र राख सिमानाको क्वारेन्टाइनमा
आखिर
देश दुखेर परदेशमा
बाँचिरहँनु भन्दा मलाई
मेरै माटोमा मर्न देउ ।।

विवेक ढकाल – लिखु १ ढिकुरे,नुवाकोट

प्रतिक्रिया दिनुहोस्