कविता:त्रिशूलीको आँसु

रामहरि रिमाल
त्रिशूली आज फेरि किन यति निर्दयी बन्यौ,
किन यति धेरै सपना एकैचोटि बगायौ?
कसैको आमा खोस्यौ, कसैको बाबु,
कसैको संसार नै लग्यौ तिमीले साथमा।

किनारामा उभिएको एउटा बालक रोइरहेको छ,
“आमा कहाँ जानुभयो?” भन्दै सोधिरहेको छ।
उत्तर दिने कोही छैन त्यहाँ,
आँसु पुछिदिने हात पनि छैन।

कतै श्रीमतीले श्रीमान् खोजिरहेकी छिन्,
कतै आमाले छोराको बाटो हेरिरहेकी छिन्।
कतै बुबाको काख रित्तिएको छ,
कतै सन्तानको संसार नै चिरिएको छ।

भत्किएका घरसँगै सपना पनि भत्किए,
बगेका सामानसँगै रहर पनि बगे।
कोही आफन्तको सहारामा बाँचेका छन्,
कोही खुला आकाशमुनि आँसु पिएर बसेका छन्।

राहतको आशामा कतिका आँखा थाकेका छन्,
भोक र पीडाले कतिका शरीर काँपेका छन्।
घरभित्र रुवावासी छ,
घरबाहिर खोजीको चीत्कार छ।

हे त्रिशूली!
तिमी नदी हौ कि नियतिको कठोर परीक्षा?
किन यति धेरै निर्दोष आँखाबाट
जीवनभरिका लागि हाँसो खोस्यौ?

आज पनि कसैको ढोका खुलै छ—
सायद हराएको मान्छे फर्किएला भनेर।
तर नदी बगिरहेछ मौन भएर,
र किनारामा बाँकी छ—
आँसु, पीडा र प्रतीक्षाको अन्तहीन कहानी।

टुहुरा बालबालिकाको आँखा,
वृद्ध आमाको प्रतीक्षा,
रित्तिएका घर र रोइरहेका मनहरू—
त्रिशूलीको बाढीले बगाएको
पानी मात्र होइन रहेछ…
पूरै–पूरै संसार रहेछ।